Johan Derksen woonde jarenlang in de Randstad, midden in de wereld van televisiestudio’s en voetbalanalyses. Op een gegeven moment besloot hij te vertrekken naar het oosten van Nederland, weg van de drukte. Voor veel senioren is dat een herkenbare gedachte: op een bepaalde leeftijd ga je anders kijken naar waar je woont en wat je omgeving je nog geeft. Wij van Seniorenmagazine.nl zien die vraag regelmatig langskomen, en het verhaal van Derksen laat zien dat zo’n stap heel concreet te maken is.
De man die altijd een mening had, koos voor zichzelf
Johan Derksen staat bekend als iemand die over anderen praat. Scherp, soms rauw, altijd uitgesproken. Maar de keuze die hij maakte voor zijn eigen leven, was opvallend stil. Geen grote aankondiging, geen talkshow-item erover. Hij verhuisde gewoon. Weg uit de drukte van de Randstad, richting het oosten van het land. En precies die combinatie, de luidruchtige man die een stille keuze maakt, maakt het zo herkenbaar.
Weg uit de Randstad: wat hem dreef
In interviews heeft Derksen zich meerdere keren uitgesproken over zijn afkeer van de chaos die bij de Randstad hoort. Files, anonimiteit, het gevoel dat iedereen langs elkaar heen leeft. Hij omschreef het als leven in een omgeving die je energie kost zonder er iets voor terug te geven. Dat klinkt misschien dramatisch, maar iedereen die weleens vast heeft gestaan op de A2 of de A10, begrijpt wat hij bedoelt.
Voor veel senioren speelt hetzelfde. Je hebt decennialang gewerkt, de kinderen zijn het huis uit, de woning is te groot geworden en de buurt is veranderd. Wat houd je dan nog vast op die plek? De gewoonte, soms. De angst voor het onbekende, ook. Maar Derksen liet zien dat je op een bepaald punt in je leven gewoon kunt besluiten: dit past niet meer bij me.
Wat hij vond in het oosten
Het oosten van Nederland, denk aan de Achterhoek, Twente of de Veluwe, biedt iets wat de Randstad niet heeft: ruimte zonder excuus. Niet de ruimte van een leeg veld, maar de ruimte om adem te halen. Lagere woonlasten, een herkenbaar gemeenschapsgevoel, natuur op loopafstand en een tempo dat minder gejaagd aanvoelt.
Derksen gaf aan dat hij in het oosten het gevoel terugvond dat mensen elkaar nog kennen. Dat de bakker weet hoe je koffie drinkt. Dat je buurman niet een wildvreemde is. Voor mensen die opgegroeid zijn in een tijd dat de buurt nog echt een buurt was, raakt dat iets dieps.
Wij van Seniorenmagazine.nl horen dit vaker: senioren die terugkeren naar een kleinere schaal, niet omdat ze het opgeven, maar omdat ze weten wat ze willen. En dat is meer waard dan mensen soms denken.
Een dag buiten de spotlights
Derksen beschreef zijn dagelijks leven in het oosten als eenvoudig in de beste zin van het woord. Vroeg op, een wandeling, tijd voor voetbal kijken zonder dat de wereld om hem heen op volle toeren draait. Geen verplichte afspraken die energie kosten, geen stedelijke agitatie. Hij noemde het terugvinden van zijn eigen ritme.
Dat klinkt misschien als pensioenromantiek, maar er zit iets echts in. Veel mensen ontdekken pas na een verhuizing hoe zwaar de oude omgeving hen drukte. Niet omdat die omgeving slecht was, maar omdat de match er niet meer was. Derksen is geen romanticus, dat weet iedereen. Dus als hij zegt dat hij gewonnen heeft aan rust, is dat geen mooipraatje.
Niet alleen Derksen: een bredere beweging
Johan Derksen is verhuisd naar het oosten, maar hij staat daarin niet alleen. Uit cijfers van het CBS blijkt dat de trek uit de grote steden de laatste jaren doorzet, en dat het met name mensen boven de 55 zijn die de stap zetten. De Achterhoek, de Veluwerand en Salland zien het aantal nieuwe bewoners uit de Randstad stijgen.
Een echtpaar uit Utrecht dat wij spraken, vertrok twee jaar geleden naar een dorp bij Doetinchem. Hun kinderen woonden al niet meer thuis. Het huis was betaald. Ze kochten een vrijstaande woning met een grote tuin voor minder dan de opbrengst van hun rijtjeshuis. Ze zeggen nu: waarom hebben we dit niet eerder gedaan?
Dat ‘waarom niet eerder’ is herkenbaar. En het antwoord is meestal: omdat het eng was. Omdat het echt is. Omdat je iets loslaat.
De twijfels die je mag hebben
Derksen praat ook over de keerzijde, zij het soms met zijn typische nuchterheid. Afstand van vrienden en familie speelt mee. Minder nabijheid van gespecialiseerde zorg. Het gevoel dat je iets vertrouwds achterlaat. Dat zijn geen kleine bezwaren.
In de Randstad heb je de keuze uit meerdere ziekenhuizen op korte afstand. In het oosten kan een huisartsenpraktijk voller zijn en de reistijd naar een specialist langer. Ook culturele voorzieningen, schouwburgen, musea of een goed restaurant om de hoek, zijn er minder vanzelfsprekend aanwezig. Dat vraagt een eerlijke afweging.
Toch zegt Derksen, net als veel anderen die de stap zetten, dat hij het niet betreurt. Omdat de winst op andere vlakken groter is. Maar dat is zijn afweging. Die van jou kan anders uitvallen.
Vijf eerlijke vragen om jezelf te stellen
Voordat je de stap van verhuizing overweegt is het goed om jezelf een aantal directe vragen te stellen. Niet om je af te schrikken, maar om helder te krijgen of dit ook bij jou past.
- Wat hou je vast in de Randstad? Denk concreet: vrienden, werk, familie, gewoontes. Wat is echt waardevol en wat is gewoon vertrouwd?
- Hoe staat het met je gezondheid? Verwacht je op termijn meer zorg nodig te hebben? Dan telt de afstand tot ziekenhuizen zwaarder mee.
- Wat wil je meer doen in je leven? Als het antwoord ‘wandelen, tuinieren, rust’ is, wijst dat een bepaalde kant op. Als het ’theater, musea, mensen om me heen’ is, ook.
- Hoe sta jij tegenover het opbouwen van een nieuwe sociale omgeving? Een dorp vraagt iets van je. Je moet je er thuis gaan voelen, en dat doe je niet vanzelf.
- Ben je bereid om de auto nodig te hebben? In het oosten is openbaar vervoer vaak beperkter. Als je niet meer rijdt of daar bewust mee bezig bent, is dat een praktische afweging die je niet mag overslaan.
Inspiratie zonder romantisering
Het verhaal van Johan Derksen die verhuisde naar het oosten is inspirerend, maar wij zouden je een slechte dienst bewijzen als we het alleen maar mooier maakten dan het is. Een verhuizing op je zestigste of zeventigste is groot. Het kost energie. Het vraagt aanpassing. En niet iedereen die het probeert, vindt wat Derksen vond.
Wat zijn verhaal je wél vertelt: dat het kan. Dat een bewuste keuze voor een andere manier van leven op latere leeftijd gewoon mogelijk is. Dat je niet hoeft te wachten tot je echt oud bent om opnieuw te beginnen. En dat ruimte, herkenbaarheid en een ander tempo dingen zijn die er echt toe doen.
Wat het je niet vertelt: dat het oosten de oplossing is voor iedereen. Dat het makkelijk is. Dat je de Randstad niet zult missen. Die eerlijkheid past bij Derksen zelf ook wel, denk je niet?
Derksen koos bewust voor rust en ruimte, op een moment dat hem dat het beste paste. Of die keuze voor jou ook het oosten betekent, of juist een andere regio, dat is aan jou. Wat zijn verhaal laat zien is dat een verhuizing op latere leeftijd geen bijzonder besluit hoeft te zijn, maar gewoon een praktische keuze die bij je leven past.