Je zet op een doordeweekse avond de televisie aan, en daar zit hij weer. Met die karakteristieke frons, de licht ongeduldig klinkende stem en de uitgesproken mening die hij net zo makkelijk neerlegt als een ander een kop koffie inschenkt. Maarten van Rossem, historicus, publicist en nationaal commentator, is dit najaar alomtegenwoordig. Op NPO, in de populaire podcast De Tijdgeestop de opiniepagina van de krant en in korte clips die zijn uitspraken miljoenen keren worden bekeken door mensen die hem nooit eerder op televisie zagen. Voor iemand die de tachtig allang gepasseerd is, is dat een opmerkelijk verschijnsel. Wij van Seniorenmagazine.nl volgen hem al jaren, en het blijft opvallen hoe hij generatie na generatie weet te bereiken zonder ook maar iets van zichzelf aan te passen.
Waar je hem deze september tegenkomt
Wie in september 2026 op enig moment media consumeert, in welke vorm dan ook, stuit vroeg of laat op Maarten van Rossem. In talkshows analyseert hij de politieke situatie in Amerika met het soort moeiteloos overwicht dat je niet aanleert maar langzaam opbouwt over decennia. In podcasts, waaronder die van jongere makers die hem bewust uitnodigen als tegenwicht voor hun eigen generatie, duidt hij geopolitieke verschuivingen alsof het simpele rekensom zijn. En op sociale media circuleren fragmenten van hem uit interviews van tien jaar geleden zij aan zij met uitspraken van afgelopen week, zonder dat iemand het verschil merkt. Dat zegt iets.
Wat zijn leeftijd betekent in dit tempo
Maarten van Rossem is geboren in 1943. Dat maakt hem inmiddels 82 jaar. Niet oud in de betekenis van afgeschreven, maar wel oud in de betekenis van: hij heeft meer meegemaakt dan de meeste mensen ooit zullen meemaken. De Koude Oorlog, de val van de muur, het tijdperk van de polder, 9/11, de opkomst van het populisme, de pandemie, de herstructurering van de wereldorde. Hij heeft het allemaal van dichtbij gevolgd, bestudeerd en becommentarieerd.
Wat opvalt, is dat hij geen concessies doet aan vermoeidheid. Geen halve antwoorden, geen beleefde omwegen. Dat is op zichzelf al een prestatie. Want het is niet vanzelfsprekend dat iemand op deze leeftijd het publieke debat niet alleen bijhoudt, maar er actief en scherp aan deelneemt. De meeste mensen van zijn generatie hebben zich allang teruggetrokken uit het publieke leven, en niemand vindt dat vreemd. Van Rossem kiest uitdrukkelijk het tegendeel, en hij doet het zonder de indruk te wekken dat hij er moeite voor doet.
Het handelsmerk dat niet verslijt
Er is in het Nederlandse medialandschap een uitdrukking die zo ongeveer nationaal eigendom is geworden: “Dat is natuurlijk volstrekte onzin.” Niemand zegt het zo overtuigend als Maarten van Rossem. De licht brommerige stem, de nauwelijks verholen ongeduldigheid met halve analyses en de neiging om ingewikkelde kwesties terug te brengen tot hun kern: dit zijn de ingrediënten van een stijl die in vijftig jaar niet is weggesleten. Integendeel. In een medialandschap vol gladde presentatoren en gepolijste woordvoerders is zijn directheid des te opvallender geworden.
Je kunt hem vergelijken met een goede oude jas. Het model is niet veranderd, de stof is niet versletener geworden, en hij past nog altijd precies. Alleen de wereld eromheen is anders geworden, waardoor hij er nu, paradoxaal genoeg, frisser uitziet dan ooit.
Waarom zijn stem nu meer dan ooit telt
We leven in een tijd van informatie-overload. Wie wil begrijpen wat er in de wereld gebeurt, wordt overspoeld door nieuwsberichten, analyses, threads, vlogs en meningen. Het probleem is niet het gebrek aan informatie, maar het gebrek aan duiding. Wie legt dit allemaal uit in begrijpelijke taal, zonder de nuance te verliezen?
Maarten van Rossem doet precies dat. Hij zet dingen in historisch perspectief, iets wat in de waan van de dag zelden gebeurt. Hij vergelijkt het huidige Amerikaanse politieke klimaat met patronen uit de jaren dertig. Hij legt uit waarom bepaalde economische trends niet nieuw zijn, maar oude verschijnselen in een nieuw jasje. Dat is geen entertainment, dat is dienstverlening. En het publiek waardeert het.
Wij van Seniorenmagazine.nl merken in reacties van lezers regelmatig hoe groot de behoefte is aan precies dit soort stemmen. Mensen die niet meegaan in de hype van de dag, maar rust brengen door context te geven. Van Rossem vult dat gat beter dan wie dan ook.
De generatiekloof die hij overbrugt
Interessant is hoe zijn publiek eruitziet. De trouwe kijker van 65 jaar en ouder kent hem al decennia. Die heeft hem zien opkomen, ziet hem nu nog, en ervaart zijn aanwezigheid als een constante in een veranderende wereld. Maar er is ook een nieuw publiek. Jongeren van 25 tot 40 jaar ontdekken hem via podcasts en korte clips op sociale media, en reageren vaak verrast: “Wie is die man? Hij zegt alles wat ik dacht maar niet kon verwoorden.”
Dat is een zeldzame prestatie. Generaties overbruggen zonder je aan te passen, zonder jongere taal te gaan spreken of hip te willen klinken. Hij is gewoon zichzelf, en dat werkt in beide richtingen.
Wat mediamensen in hem zien
Redacteuren van talkshows en podcastmakers spreken openlijk over wat Van Rossem biedt wat anderen niet bieden: de combinatie van vakkennis en ongepolijstheid. Hij spreekt niet vanuit een communicatiestrategie. Hij heeft geen woordvoerder die zijn uitspraken afstemde met een pr-bureau. Hij zegt wat hij denkt, en dat heeft een geloofwaardigheid die je niet kunt faken.
In een tijd waarin publieke figuren steeds vaker zijn omgeven door een laag van voorzichtigheid en mediatraining, is iemand als Van Rossem een anomalie. Juist daardoor is hij zo gewild. Het type “ongepolijste autoriteit” is schaars geworden, en wie het heeft, wordt gevraagd tot ze er zelf mee stoppen.
Wat hij zelf zegt over doorwerken en ouder worden
Van Rossem heeft in interviews meermaals gezegd dat hij niet werkt om actief te blijven of om zichzelf te bewijzen. Hij werkt omdat het hem interesseert. De wereld, de geschiedenis, de politiek: het houdt hem geboeid, en zolang dat zo is, ziet hij geen reden om te stoppen. “Ik ga toch niet thuis zitten,” is een zin die in verschillende varianten uit zijn mond is opgetekend.
Dat is een veelzeggend antwoord. Het gaat hem niet om aanwezigheid omwille van de aanwezigheid. Het gaat hem om de inhoud. En dat onderscheidt hem van mensen die doorwerken uit gewoonte of ijdelheid. Van Rossem werkt door omdat hij iets te zeggen heeft. Zolang dat zo is, gaat hij door. Simpel.
De kritiek: verdringen nieuwe stemmen
Niet iedereen is blij met zijn alomtegenwoordigheid. Er klinkt regelmatig kritiek, ook in mediakringen, dat figuren als Van Rossem de ruimte innemen die jongere of minder bekende commentatoren nodig hebben. Dat redacties terugvallen op bekende namen in plaats van te investeren in nieuw talent. Het is een terechte observatie.
Van Rossem zelf reageert op zulke kritiek doorgaans laconiek. Hij is er niet verantwoordelijk voor dat redacties hem bellen. En als iemand met meer kennis en een frissere stem beschikbaar is, zoekt de markt die vanzelf wel op, is zijn redenering. Of dat klopt, valt te betwijfelen, want de media-economie werkt nu eenmaal op naamsbekendheid. Maar het is wel een consistent standpunt.
Wat zijn populariteit zegt over het Nederlandse publiek
De echte vraag is niet waarom Van Rossem zo populair is, maar wat die populariteit onthult over het publiek zelf. Nederlanders blijken, ondanks alle veranderingen in het medialandschap, te hunkeren naar iemand die niet draait om de hete brij. Naar iemand met een mening die ergens op gebaseerd is. Naar iemand die complexe zaken durft te vereenvoudigen zonder ze te vervalsen.
Dat verlangen is er bij alle leeftijden. En het suggereert dat er, als Van Rossem ooit wél stopt, een gat valt dat niet zomaar door iemand anders wordt gevuld. Niet omdat er geen slimme mensen zijn, maar omdat de combinatie van kennis, onverschrokkenheid en decennialange zichtbaarheid iets is wat je niet in korte tijd opbouwt.
Wij vragen ons af of het Nederlandse medialandschap klaar is voor die dag. Voorlopig hoeft het die vraag gelukkig nog niet te beantwoorden.
Maarten van Rossem is dit najaar overal, en dat is geen toeval. Vakkennis, ongepolijste directheid en een publiek dat behoefte heeft aan duidelijkheid in een rommelige informatiewereld: die combinatie komt zelden voor. Voor veel senioren is hij een vertrouwde constante, en deel van de bekende Nederlanders die op latere leeftijd actief blijven en nog altijd iets zinvols toevoegen. Voor jongere luisteraars is hij eerder een ontdekking. Wat hij precies zo aantrekkelijk maakt, is dat hij niet probeert iedereen te vriend te houden. Dat maakt hem soms lastig, maar ook betrouwbaar.